Thomas Watson (ok.1620-1686) był teologiem, kaznodzieją i pastorem purytańskim. Ukończył z wyróżnieniem studia teologiczne w kolegium Emmanuel College (Uniwersytet w Cambridge), które w tamtym okresie cieszyło się zasłużoną sławą "szkoły świętych". W roku 1646 został kaznodzieją-wykładowcą w kościele św. Szczepana w Londynie (St. Stephen’s Walbrook), którą pełnił nieprzerwanie przez szesnaście lat, zdobywając szacunek i sławę wybitnego kaznodziei. Po restauracji Stuartów, w roku 1662 stracił posadę (podobnie jak ponad 1800 innych kaznodziei purytańskich), jednak nadal pełnił posługę duszpasterską, zawsze ilekroć miał ku temu okazję: w stodołach, kuchniach, przybudówkach a także w lasach i dolinach. W roku 1672, dzięki złagodzeniu surowych ustaw przeciwko dysydentom, zezwolono mu pełnić służbę publicznie w wielkiej sali Crosby Hall, prywatnym majątku pewnego baroneta, zwolennika purytanizmu.

Watson pracował dopóty, dopóki pozwalał mu na to stan zdrowia. Po latach służby kaznodziejskiej, gdy jego zdrowie uległo pogorszeniu, w 1686 roku przeniósł się do Barnston w hrabstwie Essex, gdzie zmarł podczas modlitwy. Pisma Watsona cechuje głębia doktrynalna, klarowność wyrażeń, ciepła duchowość, miłość do praktycznego zastosowania nauki oraz umiejętnie podane ilustracje.

W codziennym życiu, wypełnionym licznymi i różnymi obowiązkami, często gubimy z oczu najważniejszą rzecz, a jednocześnie źródło naszej siły - rozkoszowanie się Bogiem i relację z Nim. Przypomina nam o tym kazanie Thomasa Watsona "Mistyczny związek pomiędzy Chrystusem a wierzącymi", które jednocześnie przedstawia wierzącego jako Oblubienicę, której małżonkiem jest jej Sędzia, Odkupiciel, Przewodnik i Opiekun - Jezus Chrystus.
Kazanie to zostało zamieszczone w numerze 6 periodyku "Świadome Chrześcijaństwo". Jest ono do nabycia pod adresem http://wswch.pl/zamowienie.htm
Numer ten zawiera ponadto kazania innych purytan:
William Ames - Usprawiedliwienie
William Ames - Uświęcenie
Christopher Love - Kiedy Bóg wysłuchuje modlitw
Christopher Love - Umartwianie grzechu

Niech poniższy fragment kazania Watsona będzie zachętą do lektury całości.

Żaden mąż nie kocha tak, jak Chrystus. Pan mówi do ludu: "Umiłowałem was"; który pyta: "W czym okazałeś nam miłość?" (Mal 1:2). Nie możemy jednak powiedzieć Chrystusowi: "W jaki sposób nas umiłowałeś?". Chrystus okazał swojej małżonce realne dowody swojej miłości: przekazał jej swój list miłosny, czyli swoje Słowo i na poświadczenie swojej miłości do niej dał jej swojego Ducha. Chrystus jest małżonkiem, który kocha doskonalej, niż inni mężowie:

1. Chrystus ubiera swoją oblubienicę w bogatszą szatę: "gdyż oblókł mnie w szaty zbawienia, przyodział mnie płaszczem sprawiedliwości jak oblubieńca, który wkłada zawój jak kapłan, i jak oblubienicę, która zdobi się we własne klejnoty" (Iz 61:10). Gdy nosimy tę szatę, Bóg uznaje nas za takich, jak gdybyśmy nigdy nie zgrzeszyli. Ta szata należy prawdziwie do nas jako nasze usprawiedliwienie, a także do Chrystusa, ponieważ on może nam ją dać. Szata ta jest nie tylko naszym okryciem, ale i naszą ozdobą. Kiedy mamy na sobie tę szatę, Bóg uznaje nas za sprawiedliwych - nie tylko sprawiedliwych jak aniołowie, lecz tak samo sprawiedliwych jak Chrystus: "abyśmy w nim stali się sprawiedliwością Bożą" (2 Kor 5:21).

2. Chrystus przekazuje swojej oblubienicy nie tylko złote szaty, lecz także swój obraz. Miłość Chrystusa przekształca nas na jego podobieństwo. Ziemski mąż może bardzo kochać swoją żonę, jednak nie może jej przekształcić na swój obraz. Jeśli ziemska żona ma jakąś skazę na ciele, mąż może dać jej welon, by ją nim zakryła, lecz nie może jej przekazać swojego piękna. Jednak Chrystus udziela swojej małżonce "piękna świętości": "A twoja sława z powodu twojej piękności rozeszła się wśród narodów, była bowiem doskonała dzięki mojej ozdobie, którą włożyłem na ciebie" (Ez 16:14 BG). Kiedy Chrystus wiąże się z duszą ludzką węzłem małżeńskim, wówczas czyni ją piękną: "Cała jesteś piękna, moja umiłowana" (PnP 4:7 KJV). Chrystus nigdy nie uzna, że kocha swoją oblubienicę wystarczająco, dopóki nie zobaczy w niej odbicia swojego oblicza.

3. Chrystus spłacił i uwolnił nas od tych długów, od których nie mógłby nas uwolnić żaden mąż. Nasze grzechy są naszym najgorszym długiem, jaki mamy. Gdyby wszyscy aniołowie w niebie mogli zebrać pieniądze, nie mogliby zapłacić żadnego naszego długu. A jednak Chrystus uwalnia nas od tych długów i jest zarówno naszym małżonkiem, jak i rękojmią za nas. Na żądania sprawiedliwości odpowiada to, co Paweł powiedział w sprawie Onezyma: "A jeżeli ci jakąś szkodę wyrządził albo jest ci coś winien, mnie to przypisz" (Flm 1:18).

4. Chrystus wycierpiał za swoją oblubienicę więcej niż [najbardziej kochający] mąż za swą żonę. Ten, który ukoronował niebiosa gwiazdami, sam został ukoronowany cierniami. Cierpiał ubóstwo i hańbę, nazywano go towarzyszem grzeszników, abyśmy mogli stać się towarzyszami aniołów. Nie miał względu na własne życie - wskoczył w morze gniewu Ojca, aby uratować swoją małżonkę przed utonięciem w nim.

5. Miłość Chrystusa nie ustaje wraz ze śmiercią wierzącego. Chrystus umiłował swoją małżonkę na zawsze: "Zaręczę cię ze sobą na wieki" (Oz 2:21). Apostoł słusznie mówi o tej miłości, że jest to "miłość, która przewyższa wszelkie poznanie" (Ef 3:19).


źródła:
Świadome Chrześcijaństwo, nr 6
Joel R.Beeke, Randall J.Pederson - Purytanie, biografie i dzieła, wyd. Instytut Tolle Lege