„Jeśli tedy Ja, Pan i Nauczyciel, umyłem nogi wasze, i wy winniście sobie nawzajem umywać nogi” (Jana 13:14).

Uczniowie było to dwunastu mężczyzn umiłowanych przez Boga – drogocennych w Jego oczach, pełnych miłości do Jego Syna, czystego serca, w pełnej społeczności z Jezusem. Jednak mieli brud na swoich nogach.

Jezus właściwie mówił do tych mężczyzn: „Wasze serca i ręce są czyste, ale wasze stopy nie. Zabrudziły się podczas waszego codziennego chodzenia ze Mną. Nie potrzebujecie umycia całego ciała, a tylko wasze stopy.” Ten brud, o którym tutaj mówi Jezus nie ma nic wspólnego z naturalnym brudem. Tu chodzi o grzech – nasze upadki i błędy, nasze poddanie się pokusom.

Bez względu na to jak bardzo zakurzone i brudne były drogi w starożytnej Jerozolimie, żaden okres nie był tak brudny jak nasz. Ciekawy jestem ilu z was czytających to przesłanie teraz ma jakiś brud, który przylgnął do waszych stóp. Może w ubiegłym tygodniu wpadłeś w pokusę, albo zawiodłeś Boga w jakiś sposób. To nie znaczy, że odwróciłeś się od Pana. Wręcz przeciwnie, kochasz Zbawiciela z większą pasją niż dotąd, ale upadłeś i teraz się smucisz – ponieważ twoje stopy są brudne.

Nasz Zbawiciel jest teraz jako człowiek w chwale. On jest żywą osobą – z ciałem, kośćmi włosami, oczami – nawet chociaż jest Bogiem. Chociaż my jesteśmy na ziemi, Jego Duch mieszka w nas: „A ponieważ jesteście synami, przeto Bóg zesłał Ducha Syna swego do serc waszych, wołającego: Abba, Ojcze!” (Gal. 4:6).

Ale w świecie działa jeszcze inny duch – to duch antychrysta. Tak, jak jest pewne, że Chrystus dał nam Swojego Ducha, tak jest też w tym świecie duch antychrysta, przygotowując ludzi na przyjęcie Człowieka Grzechu!

„Jest to duch antychrysta, o którym słyszeliście, że ma przyjść, i teraz już jest na świecie” (1 Jan 4:3). Jan mówi, „Słyszeliście, że ma przyjść antychryst. O tym głosiliśmy i spodziewacie się jego przyjścia. Ale umiłowani, obudźcie się, ponieważ duch antychrysta już działa!”

Gdy postanowisz uwielbiać Boga, często twoje ciało będzie chciało wyrazić własne pragnienia: "Jestem zmęczony, już wystarczy, nudzę się. Chcę robić coś innego". A umysł, oczywiście, zaraz podpowie kilka interesujących sposobów na wyjście z tej niewygodnej sytuacji. Odkryjesz, że twoja cielesna natura jest jak niesforne dziecko. Ciągle szuka swojej wygody, zawsze ma być tak, jak ona chce i ciągle wymaga, by ją zabawiać.

Thomas Watson (ok.1620-1686) był teologiem, kaznodzieją i pastorem purytańskim. Ukończył z wyróżnieniem studia teologiczne w kolegium Emmanuel College (Uniwersytet w Cambridge), które w tamtym okresie cieszyło się zasłużoną sławą "szkoły świętych". W roku 1646 został kaznodzieją-wykładowcą w kościele św. Szczepana w Londynie (St. Stephen’s Walbrook), którą pełnił nieprzerwanie przez szesnaście lat, zdobywając szacunek i sławę wybitnego kaznodziei. Po restauracji Stuartów, w roku 1662 stracił posadę (podobnie jak ponad 1800 innych kaznodziei purytańskich), jednak nadal pełnił posługę duszpasterską, zawsze ilekroć miał ku temu okazję: w stodołach, kuchniach, przybudówkach a także w lasach i dolinach. W roku 1672, dzięki złagodzeniu surowych ustaw przeciwko dysydentom, zezwolono mu pełnić służbę publicznie w wielkiej sali Crosby Hall, prywatnym majątku pewnego baroneta, zwolennika purytanizmu.

Pierwsza część Bożego „podwójnego bólu” jest wtedy, kiedy my grzeszymy w Jego obecności przeciwko Jego światłości i miłości. Sam grzech nie jest tym, co smuci Boga, ale fakt, że On zna konsekwencje naszego grzechu. Bóg wie, że nasz grzech wpędzi nas w smutek i rozpacz.

Drugą częścią Bożego „podwójnego bólu” jest to, że nasz grzech zmusza Go do tego, żeby dotrzymywał Swojego Słowa, aby stać przy nas tak jak kochający ojciec i słuchać naszego wołania udręki, kiedy nas karze – a to wszystko po to, aby wytworzyć w nas bogobojny charakter.

Ja kiedyś znalazłem się w kryzysie – byłem na końcu swoich możliwości. Mówiono o mnie oszczerstwa i kiedy to trwało już przez jakiś czas, zacząłem przypominać Bogu Jego Słowo:

• „Fałszywe świadectwo nie ujdzie bez kary, a ten, który wypowiada kłamstwo zginie” (Przyp. Sal. 19:9).
• „Kłamca chętnie słucha złego (niszczącego) języka” (17:4).