Krew Jezusa jest najcenniejszym darem, jaki nasz Ojciec Niebiański dał dla Jego kościoła. Jednak niewielu chrześcijan rozumie jego wartość.

Chrześcijanie często śpiewają o mocy krwi. Rzeczywiście hymnem kościoła zielonoświątkowego jest pieśń, „O jest moc, moc, zwycięstw pełna moc, w świętej Zbawicielowej krwi.” Ale większość wierzących rzadko korzysta z mocy tej krwi, prawdopodobnie dlatego, że nie jesteśmy świadomi jej znaczenia. Na przykład, stale „wzywamy krwi”, lub wypowiadamy jakieś mistyczne formułki o ochronie, ale niewielu chrześcijan potrafi wyjaśnić jej wielką chwałę i korzyści.

Gdybym cię zapytał, co oznacza ta moc krwi, mógłbyś odpowiedzieć, „To znaczy, że wszystkie moje grzechy są przebaczone i jestem wolny.” Ale poza przebaczeniem, co dla ciebie oznacza krew Jezusa Chrystusa? Czy potrafisz wyjaśnić twojej rodzinie lub współpracownikowi wartość i znaczenie krwi Jezusa?

Podzielę się z wami korzyściami, jakie płyną z krwi Jezusa.

„Niewiele rzeczy irytuje mnie jako chrześcijanina, ale jednej rzeczy nie mogę znieść - gdy chrześcijanie strzygą innych chrześcijan”.

Lubię termin „strzyc”, ponieważ osoba, która strzyże owce nie zamierza wyrządzić im nieodwracalnej krzywdy. Nie robi tego, aby kraść. Przeciwnie, większość „strzygących owce” chce jedynie sprzedać im jakiś produkt lub usługę, zarobić trochę dzięki nim, zostawić na jakiś czas w spokoju, aby potem wrócić po więcej!

Bóg chce, aby nam się powodziło. Nie ma co do tego wątpliwości. Pytanie tylko, jak definiujemy „powodzenie”. My patrzymy na to z jednej strony, a Bóg, jak to zwykle bywa, ma inny, lepszy pomysł. Z Jego perspektywy, nasza koncepcja powodzenia jest żałosna On pragnie dla nas czegoś o wiele lepszego.

W wielu współczesnych kościołach mówi się bardzo dużo o powodzeniu materialnym. Natomiast Psalm 1 i 3 List Jana dają nam dobre pojęcie o Bożej idei powodzenia. W Psalmie 1 czytamy: „Szczęśliwy mąż (...) co [cokolwiek] uczyni, pomyślnie wypada”. Apostoł Jan pisze: „życzę ci wszelkiej pomyślności i zdrowia, podobnie jak doznaje powodzenia twoja dusza” (3 J 2).

Jedyną rzeczą, która może przeszkodzić w wypełnieniu Bożego celu dla ciebie jest grzech upartej pychy. Widzimy to w życiu króla Saula. Pismo mówi nam, że spoczywał na nim Duch Boży od dnia, kiedy prorok Samuel zobaczył go idącego drogą. Bóg powołał Saula i używał go, ale w Saulu coś się szybko pokazało – arogancka pycha. Saul nie chciał uznać ani wyznać swojego grzechu. Zamiast tego oskarżał innych, aby usprawiedliwić swoje postępowanie. Był bardziej zainteresowany tym jak go widzą ludzie niż tym, co Bóg o nim myśli.

Umiłowani, różnicą pomiędzy Dawidem a Saulem była pycha. Pomyślcie o tym. Dawid zgrzeszył tak samo poważnie jak Saul – Saul nigdy nie zabił męża innej kobiety – ale Dawid szybko pokutował ze swojego grzechu. Kiedy Natan wskazał na ten jego straszny czyn, Dawid tego nie usprawiedliwiał. Zamiast tego natychmiast wołał: „Boże, nie zabieraj ode mnie Twojego Ducha Świętego! Chcę się tylko Tobie podobać. Wiem, że Ciebie zawiodłem, ale proszę, przebacz mi. Oczyść moje serce.” (Zobacz 2 Samuela 12:13) i Psalm 51).